Yazma özlemiyle yanıp tutuştuğum, yazamadığımda cinnet geçirdiğim günlerin sonunda, denizin en derininden su yüzüne çıktığımdaki nefeslerimdi kağıt ve kalemim. Olması gerekenlerin, vaatlerin olayamayışları, bekleyişler… inadına bekleyişler… verilen sözlerin yerinde kaçışlar, saklanışlar, pişmanlıklar…  ve en nihayetinde, hayal kırıklıkları, isyanlar, mide bulantıları ve yazılar…

Küfrettiğim, ağladığım, yalvardığım, hırpaladığım yani duygudan duyguya atladığım bir çaresizlik örneği vardı önümdeki kağıtta. ben yazmıştım tam yarım saat önce. titremelerim hala durmamış, cümlelerim hala yarım yamalak, hıçkırıklarım tam gaz, gecede “bir” oldum o yazıyla.

Günler sonra seslendiğim okudu da o yazıyı, “Yalnız Bir Opera ile yarışır bu!” dedi. 

Biliyordum o şiiri ama bir türlü çıkaramadım o anda. Daha çok edebi yönüne takılınan yazımın, iç sıkıntısıyla boğuşuyordum. 

“Okur” ile biraraya geldik, sabahın ikisinin, üçünün keyfni çıkardık… Eskilerden açıldı konular, sonra benim yazılarım… Ve bu anlattığım çaresizlik örneği mailimin köşelerinde, tozlu, hüzünlü bir bekleyiş içindeyken geldi masamıza, bir kadeh de o koydu kendisine…

“Biliyor musun Okur, bu yazının Yalnız Bir Opera ile yarışacağını söylemişti zamanında…”

Ve böyle başladı o büyülü gece ve bu şiirin getirdikleri…

Her satırda daha bir kendimle özdeşleştirip, her kelimenin acısını damıta damıta koynuma aldım. Bir tarafta benimki bir tarafta bu şiir. Ve ortada bir söz… ”Yalnız Bir Opera ile yarışır bu!” 

Bırak kimseyle yarışmasın, kendi olsun, sana olsun, anlasana be adam! diyemiyor insan elbette. Ama bu şiiri her okuduğumda, iyi ki o lafı etmiş demekten de alamıyorum kendimi. Yarışmak konusuna gelince de, insanın kendisi için yapılan herşeyi olduğundan üstün görmesine bağlıyorum. Hele ki ortada bir aşk söz konusuysa… Yoksa yarışmak? Hah..!

 

 

“Yaz başıydı gittiğinde, ardından,

Senin için üç lirik parca yazmaya karar vermistim.

Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim.”

İyi ki.. diyorum.. İyi ki o yaz başında rastlamadım bu şiire…

 

 

“Yüreğim, o eski aşk kalesi

Yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden

Dönüp ardıma bakıyorum

Yoksun sen”

ve yine iyi ki.. iyi ki yoktu ardımda kalan.. kağıt üzerinde sadece birkaç kelime ardakalan..

İyi ki..!

 

Yaşanmışlık dediğin işte… Kağıt üzerinde sana bana sanat, yazana kanat; göçler ve bazen kaçışlar için…

“Durmaz”